De
mobilisatie in 1939-40 en de onmiddellijk
daaropvolgende oorlog, zorgden voor onregelmatige
voetbalactiviteiten. In de eerste noodcompetitie
veroverde Groen-Wit de derde plaats, in het
vaarwater van Mol Sport en Arendonk.
Toen
in 1940 het oorlogsgeweld losbarste en nadien
krijgsgevangenschap en deportatie van jonge
mannen aan de orde van de dag waren, bleef
er van geordend voetbal niet veel over. De
noodcompetities gingen toch verder…en als
er toch onrad was, vluchtte men van het terrein
de velden in of verstopte men zich tussen
de huizen. Het waren bewogen voetbaljaren.
(1941-'42)
Staande:
Ferdinand Gijs, Henri Soeffers, August Gielens,
Frans Smolders, Frans Conderaerts, August
Wils.
Gehurkt:
Jozef Verbeeck, Emiel Dams, August Verheyen,
Hendrik Raeymaekers, Frans Melis.
In het seizoen '41-'42 trad Dessel aan met
3 ploegen, een 1ste ploeg, 2de
ploeg en kadetten.
In
deze oorlogskampioenschappen kwam gebuur Witgoor
in één ruk van 4de
provinciaal naar 3de provinciaal
en onmiddellijk het daaropvolgend seizoen
van 3de naar 2de provinciaal
om post te vatten bij Dessel Sport. De eerste
plaatselijke derby zou dus normaal plaatsgevonden
hebben in het seizoen 1944-'45, maar de plotse
wending in de oorlogsomstandigheden lieten
geen competitie toe.
Dessel
Sport richtte dan maar zelf een "BEVRIJDINGSTORNOOI"
in, maakte de kalender en het reglement op
en liet wekelijks de klassering in de weekbladen
van het gewest verschijnen. Het was een soort
kampioenschap dat weerklank vond en waaraan
12 clubs deelnamen. Niets liep er mis in de
organisatie en de afwerking van het programma
was een grandioos succes. Meerhout veroverde
de Bevrijdingsschaal voor de neus van Dessel
Sport. In de terugwedstrijden had Dessel een
ophefmakende remonte gedaan, maar kwam iets
tekort.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
